به آغوش تو محتاجم ، برای حس آرامش ، برای زندگی با تو ، پر از شوقم ، پر از خواهش

به دستای تو محتاجم ، برای لمس خوشبختی ، واسه تسکین قلبی که ، براش عادت شده سختی

به چشمای تو محتاجم ، واسه تعبیر این رویا ، که میشه بازم عاشق شد ، تو این بی رحمی دنیا

به لبخند تو محتاجم ، که تنها دلخوشیم باشه ، بذار دنیای بی روحم ، به لبخند تو زیبا شه

به تو محتاجم و باید ، پناه هق هقم باشی ، همیشه آرزوم بوده ، که روزی عاشقم باشی....

شبیه قطره باران که آهن را نمی فهمد
دلم فرق رفیق و فرق دشمن را نمی فهمد

نگاهی شیشه ای دارم به سنگ مردمک هایت
الفبای دلت معنای نشکن را نمی فهمد

هزاران بار دیگر هم بگویی دوستت دارم
کسی معنای این حرف مبرهن را نمی فهمد

من ابراهیم عشقم ، مردم اسماعیل دلهاشان
محبت مانده شمشیری که گردن را نمی فهمد

چراغ چشمهایت را برایم پست کن دیگر
نگاهم فرق شب با روز روشن را نمی فهمد

دلم خون است ، تا حدّی که وقتی از تو می گویم
فقط یک روح سرشارم که این تن را نمی فهمد

برای خویشتن دنیایی شبیه آرزو دارم
کسی من را نمی فهمد . . . کسی من را نمی فهمد

یاد تو همیشه اینجاست غم تو نمیره از یاد 

 نمیشه ترانه ای خوند که به یاد تو نیفتاد

میبینی چه تلخ چه شیرین میتونه مال تو باشه

با همه فاصله ها باز دلم دنبال تو باشه

دست من به آرزوها اگه با تو نرسیده

عوضش چشمای خیسم صددفعه خوابتودیده

اگه هدیده ای ندادی که بمونه یادگاری

عوضش خاطره هام روبا خودت همیشه داری

اگه پاییزیه کوچه اگه برگها دیگه زردن

اما بابهار دوباره سبزو تازه برمیگردن

رنگ آسمون چشمات واسه من همیشه آبی

اگه حتی دیگه هرگزبه نگاه من نتابی

بین دستای من و تواگه فاصله زیاده

دنبالت بازم میگردم حتی با پای پیاده...

دلم تنـــگ است از دنیـا چرایش را نمـی دانـم

                                        من این شعـر غـم افـزا را شبی صد بار می خوانم

چه می خواهم از این دنیا، از این دنیای افسونکار

                                        قســــم بر پاکـی اشکـــــم جوابم را نمی دانم

شروع کودکی هایـم سرآغـاز غمــی جانکــاه

                                        از آن غـم تا به فرداهـا پر از تشـویش، گریانـم

بهــار زندگی را مـن هــــزاران بار بوییــدم

                                        کنـون با غصـــه می گویـم خداونـدا پشیمانم

به سـوی درگـه هستــی هزاران بار رو کردم

                                        الهی تا به کی غمگین در این غم خانه می مانم

خدایــا با تو می گویم حدیث کهنـه ی غم را

                                         بگو با من که سالی چند در این غم خانه مهمانم

دلم تنـــگ است از دنیا چرایش را نمی دانم

                                         ولی یک روز این غم را ز خود آهسته می رانم